فیزیکدان برجسته «روی کِر» ادعا می‌کند تکینگی سیاهچاله‌ها مبنای علمی ندارند

این ویدئو توسط Sabine Hossenfelder در تاریخ ۱۳ دسامبر ۲۰۲۳ منتشر شده و در زمینه علم و فناوری قرار دارد. عنوان ویدئو "تکینگی‌های سیاه‌چاله‌ها 'ایمان، نه علم!'" است. در این ویدئو، Hossenfelder درباره یک توسعه شگفت‌انگیز در فیزیک نظری صحبت می‌کند که مربوط به ادعای یک فیزیکدان شناخته‌شده در مورد اشتباه بودن یک اثبات در نیم قرن پیش است. این ادعا مربوط به این است که سیاه‌چاله‌ها ممکن است حاوی تکینگی‌ها نباشند. در این ویدئو بحث بر سر این است که آیا سیاهچاله ها شامل نقاط تکینگی هستند یا خیر. نقاط تکینگی نقاطی در فضا-زمان هستند که در آن قوانین فیزیک به طور کامل شکسته می شوند. تا پیش از این، نظریه غالب این بود که سیاهچاله ها حتماً شامل نقاط تکینگی هستند. اما در سال ۲۰۲۳، فیزیکدانی به نام روی کِر، با انتشار مقاله ای، استدلال کرد که این نظریه ممکن است اشتباه باشد. کِر استدلال می کند که اثباتی که برای وجود نقاط تکینگی در سیاهچاله ها ارائه شده است، دارای یک اشتباه ریاضی است. این اثبات بر مفهوم پارامتر آفین استوار است. پارامتر آفین راهی برای اندازه گیری طول منحنی ها در فضا-زمان است. در اثبات وجود نقاط تکینگی در سیاهچاله ها، از پارامتر آفین برای نشان دادن این موضوع استفاده می شود که منحنی هایی که از داخل سیاهچاله عبور می کنند، در نهایت به یک نقطه تکینگی ختم می شوند. کِر استدلال می کند که این نتیجه گیری اشتباه است. او می گوید که پارامتر آفین لزوماً با زمان برابر نیست. در واقع، پارامتر آفین می تواند یک تابع غیرخطی از زمان باشد. در این صورت، ممکن است منحنی هایی وجود داشته باشند که از داخل سیاهچاله عبور می کنند، اما در نهایت به یک نقطه تکینگی ختم نمی شوند. اگر استدلال کِر درست باشد، این بدان معناست که نظریه ما در مورد سیاهچاله ها باید بازنگری شود. در این صورت، ممکن است سیاهچاله ها به طور اساسی متفاوت از آنچه ما فکر می کردیم باشند. در این ویدئو سه نکته مطرح می‌شود: اول اینکه، فقط به این دلیل که اثبات وجود تکینگی‌ها در سیاه‌چاله‌ها درست نیست، به این معنا نیست که نتیجه‌گیری نهایی غلط است. دوم اینکه، دلایل دیگری وجود دارد که فیزیکدانان معتقدند سیاه‌چاله‌ها به تکینگی‌ها منجر می‌شوند. سوم اینکه، بیشتر فیزیکدانان فکر نمی‌کنند که در واقع تکینگی‌هایی در سیاه‌چاله‌ها وجود داشته باشد، زیرا انتظار می‌رود که اثرات کوانتومی فضا-زمان در نزدیکی تکینگی‌ها مهم شوند. استدلال جدید کر نشان می‌دهد که برای رد کردن تکینگی‌ها نیازی به اثرات کوانتومی فضا-زمان نیست. البته، این نظریه هنوز جدید و بحث برانگیز است. ممکن است در آینده، اثبات های دیگری برای وجود نقاط تکینگی در سیاهچاله ها ارائه شود. اما حتی اگر این اتفاق نیفتد، کار کر نشان می دهد که درک ما از سیاهچاله ها هنوز کامل نیست.