چرا چندجهانی ممکن است واقعی باشد!

نیلز بور به ولفگانگ پائولی درمورد نظریه‌ی ذرات بنیادی می‌گوید: «همه ما قبول داریم که نظریه‌ی تو دیوانه‌کننده است. مسئله‌ای که بین ما وجود دارد این است که آیا ممکن است این نظریه به‌همان اندازه‌که دیوانه‌کننده است، درست باشد؟» ولی از این گفته می‌توان در بسیاری‌ از ایده‌های علم فیزیک مدرن استفاده کرد که یکی‌ از آن‎ها، ایده‌ی جالب فرضیه‌ چندجهانی است. اگر بخواهیم این نظریه را به‌طور مختصر توضیح دهیم باید بگوییم که جهان ما با تمام محتویاتش تنها بخشی‌ کوچک از مجموعه‌ای بزرگ‌تر است که این مجموعه شامل جهان‌هایی مشابه و شاید متفاوت نسبت‌ به جهان ما است. ازیک طرف اگر نظریه‌های فعلی فیزیکی درست باشند، نظریه‌ی چندجهانی قطعا باید وجود داشته باشد؛ اما از طرف دیگر همانطور که سابین هاسنفلدر به‌درستی می‌گوید، این نظریه در حال حاضر چیز مفیدی برای آموختن‌ به ما ندارد. سؤال این‌جا است که چرا چند جهان باید وجود داشته باشد؟ یک جواب کاملا ساده این است که قطعا جهان‌های بیشتری نسبت‌ به چیزی که ما مشاهده می‌کنیم وجود دارند. اگر شما به‌ بخشی از جهان که ما می‌بینیم نگاه کنید، می‌توانید انحنای فضایی آن را اندازه‌گیری کنید و بفهمید که به‌طور غیر قابل باوری، تقریبا مسطح است. هیچ منطقه‌ای تکرار نمی‌شود؛ هیچ مکانی به مکان دیگر وصل نیست؛ هیچ منطقه انحنای بزرگی خودش را با مقیاس جهانی که ما می‌توانیم آن را مشاهده کنیم، نشان نمی‌دهد. اگر جهان یک هایپراسفر باشد (یک کره چهاربعدی) باید دارای شعاع انحنایی باشد که صد برابر آن چیزی است که می‌توانیم ببینیم. باید جهان‌های بیشتری نسبت‌ به آن چیزی که ما بدان دسترسی داریم، وجود داشته باشند.....