مطالعه‌ای جدید نشون میده که شاید سیاه‌چاله‌ها پوشیده از ساختارهای گردابی باشن

در این ویدئو، آنتون یک گزاره جدید شامل فیزیک کوانتومی و سیاهچاله ها را مورد بحث قرار می‌دهد. این بر اساس مفهوم چگالش بوز–انیشتین (BECs) است، یک حالت غیرعادی از ماده که زمانی اتفاق می‌افتد که ذرات گاز خاصی (مانند هلیوم) سرد می‌شوند و باعث می‌شود توابع موج آن‌ها برهم کنش داشته باشند و مانند یک جسم واحد رفتار کنند. این رفتار کوانتومی با فیزیک کلاسیک متفاوت است و در هنگام چرخش پدیده‌های منحصربه‌فردی را نشان می‌دهد، مانند تشکیل تاوه‌هایی با الگوهایی شبیه به شبکه کریستالی. دانشمندان معتقدند این تاوه‌ها ممکن است به توضیح پدیده‌هایی مانند ابرشارگی و ابررسانایی کمک کنند. برخی معتقدند که سیاهچاله‌ها ممکن است حالت‌های کوانتومی غیرمعمول ماده باشند، و گراویتون ذره‌ای فرضی، نوعی بوزون، می‌تواند بِک‌هایی شبیه به موارد ذکر شده، به ویژه در هنگام چرخش ایجاد کند. گرداب‌های حاصل می‌توانند به اثرات قابل مشاهده مانند خطوط مغناطیسی قدرتمند منجر شوند. این فرضیه نشان می‌دهد که سیاه‌چاله‌هایی که به سرعت می‌چرخند می‌توانند پایدار باشند و تابش هاوکینگ ساطع نکنند و خطوط میدان مغناطیسی را درون تاوه‌ها به دام بیندازند. مشاهدات چنین میدان‌های مغناطیسی در کهکشان‌های خاص ممکن است شواهدی از این سیاهچاله‌های کوانتومی در حال چرخش باشد. همراه با جرم، بار و اسپین، تاوه می‌تواند چهارمین ویژگی سیاهچاله‌ها باشد، اگر واقعاً ویژگی‌های کوانتومی مانند BEC را نشان دهند. این موضوع نیازمند آزمایش بیشتر با مشاهدات آینده سیاهچاله‌های بسیار دور و در حال چرخش است.